Τα κεριά σβήστε στους βωμούς!

Σε εκκλησιές κι άλλους ναούς

Θεός δεν μένει.

Ούτε στα νέφη κατοικεί,

παρά στη θάλασσα είναι εκεί

την αφρισμένη.

Στις πιο ψηλές βουνοκορφές,

στα χιόνια κάντε προσευχές,

που άνεμος δέρνει.

Στο τζάκι δίπλα στην πυρά,

όταν ενώνεσαι με την γυμνή κυρά,

ο Θεός προσμένει.

Η ευλογία του είναι εκεί

κι όταν σμίγουν το σώμα κι η ψυχή,

μέσα σας μπαίνει:

τότε που η ώρα αιώνια διαρκεί,

γεννάτε εσείς Θεό πάνω στη γη,
Πιστοί μου φοβισμένοι!

Όλα απλώνουν ρίζες στην ακμή,

ανθίζουν κι έρχεται η παρακμή,

που θα χαθούν.

Μα όταν πίνετε κρασί,

ξέρετε πως σιμώνει η στιγμή

που πάλι θα τρυγούν.

Εδώ, επίγεια, είναι η Ζωή,

γιατί ό,τι άνθρωπο με άνθρωπο ενώνει,

ο θάνατος δεν το νικά και δεν το εξοντώνει.

*Μετάφραση: Γιώργος Καρτάκης. Από το http://poiein.gr