Γυρίζουν πίσω οι στιγμές

διάφανες σαν τη βροχή του πρωινού

κάθονται την ώρα του καφέ πάνω στη μνήμη.

Οδός Ακαδημίας.

Θυμάμαι τα μάτια σου.

Όχι το όνομά σου.

Τι σημασία έχουν τα ονόματα

Αφού μέσα στα μάτια υπάρχουν τα τοπία

Ποτάμια βουερά και πέλαγα

και λέξεις που αγαπήσαμε μέσα στο χρόνο

Βλέπω τα μάτια σου και πνίγομαι˙

μόνο τα μάτια σου θυμάμαι

κι αναβλύζουν δάκρυα και αρώματα απ’ όλη μου την ύπαρξη 

βλέπω, τους ολάνθιστους κάμπους

βλέπω τη συντριβή μου.

Γίνομαι πολυμήχανος,

για να χωθεί και πάλι εντός σου η ψυχή μου.

*Από τις “Σκυθικές Ερημίες”, εκδ. Κολωνός, Αθήνα 1996.