Σκαρφαλώνω σ’ ένα όνομα

Με πέντε γράμματα

Δεν υπάρχουν θεοί εδώ

Δύω στο κύμα του

Στο ράγισμα των ματιών

Στην πιο περιληπτική σου μορφή

Έχοντας επίγνωση

Της αθανασίας μου

Μακριά πολύ

Απ’ το ανθρώπινο εύρημα

Η ζωή συνεχίζεται

Με την συχνότητα της σελήνης

Φοράω ένα μακό

Που ξεκολλάει τη σάρκα μου

Και την χαρίζει σε σένα

Ασυγκίνητα
Μπροστά στο γκρεμό

Δεν ξέρω πραγματικά

Άλλους ήρωες

Εκτός

Απ’ τον εαυτό μου