ΤΟΥ ΘΕΟΧΑΡΗ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Στις μέρες μας κυκλοφορούν πολλά βιβλία και ορισμένα από αυτά είναι πρωτότυπα γραμμένα, όπως το καινούργιο βιβλίο του Ζαχαρία Στουφή «Η ταξιθέτρια του χάους», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Κάποτε».

Όπως, μας πληροφορεί ο ίδιος ο ποιητής, το συγκεκριμένο βιβλίο, αν και περιλαμβάνει ποιήματα δεν χαρακτηρίζεται ποιητική συλλογή, αλλά ποιητική βιογραφία χωρισμένη σε τρεις ενότητες. Όμως, διαβάζοντας την «Ταξιθέτρια του Χάους» διαπιστώσαμε ότι το κάθε ποίημα θα μπορούσε να σταθεί και μόνο του και να δημοσιευτεί ξεχωριστά καθώς όλα διαθέτουν το δικό τους νόημα και την δική τους αυτοτέλεια.

Ολόκληρο το βιβλίο το διαπερνά ένας σαρκασμός και μια ειρωνεία, ενώ ο ανατρεπτικός στίχος του ποιητή ξαφνιάζει ευχάριστα τους αναγνώστες: «Τώρα όμως, στο νηπιακό μου γήρας – δυστυχώς – / δεν υπάρχουν οι μεγαλύτεροι για να τους μιμηθώ / και οι νεότεροι – ευτυχώς – / ούτε που θέλουν να με ακούσουν». Και αλλού: «Πραγματικά θέλω να με ευχαριστήσω που δεν με έκανα, έναν από τα εκατομμύρια σωτήρες του κόσμου».

Ακόμα και σε κάποια σημεία, όπου συναντάμε βωμολοχίες θα εκπλαγούμε γιατί πίσω από τις θεωρούμενες χυδαίες λέξεις δεν θα βρούμε τον εύκολο και φτηνό εντυπωσιασμό, αλλά την ουσιαστική αποδόμηση μιας υποκριτικής ηθικής, που διαπερνά τη σημερινή κοινωνία.

Σε ορισμένα ποιήματα της «Ταξιθέτρια του χάους» έχουμε την ανατροπή των ωραιοποιημένων εικόνων της σημερινής κοινωνίας: «Ετούτη η πατρίδα είναι ψέματα· ο μεγάλος της ήλιος είναι λιοπύρι που κατατρώει τους εργάτες».

Θα κλείσουμε εδώ την περιπλάνησή μας σε αυτή την ποιητική βιογραφία της «Ταξιθέτριας του χάους» από τον Ζαχαρία Στουφή, βγάζοντας το συμπέρασμα, ότι είναι μια έκδοση, που, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά ο ίδιος στο ποίημα «Μέτρια έκδοση»: «Αν μείνει λίγο αδιάβαστη στον πόνο…/ αντιδρά· / τινάζοντας την πόλη στον αέρα».