στον Φαίδωνα και την Κατερίνα.

Κατάρα σε όσους κινάγανε τα οράματα,
Επειδή είναι της μόδας,
Γιατί ήταν νέοι, γιατί
Ήθελαν να χωρέσουν την ευτυχία
Τους
Στη μεγάλη πορεία
Των άλλων.

Σαν τα κουνούπια,
Πάνε όπου υπάρχει τροφή, άφθονη
Σφρίγος νεανικό και
Ζωή.
Να την πιούν στο ποτήρι.
Γιατί και αυτοί πίνουν αίμα για να γεννήσουν τα δικά τους
Παιδιά-Οράματα
Και να πιούν με την σειρά τους
Κι άλλο αίμα.
Και αποποιούνται τα παλιά,
Των άλλων,
Γιατί έχουν βρει νέα,
Στο βωμό του αίματος,
όπου τρώνε και πίνουν.
Και τα παλιά οράματα,
Τα κρύβουν στις ντουλάπες σαν τους μονόπλευρους έρωτες,
Της εφηβείας, τα λάθη
Βίτσια.
Το αίμα είναι τελικά,
η μόνη αλήθεια.

Μην λοιπόν αναρωτιέσαι γιατί,
Είναι άσπροι σαν το μάρμαρο,
Και μοιάζουν με αγάλματα,
Δεν έχουν αίμα δικό τους για να ροδίσουν.
Μόνο πίνουν,
Των αλλονών το αίμα,
Γιατί αυτό είναι,
Ο μόνος θεός.
Μην αναρωτιέσαι γιατί,
Μόνο γκρέμισε με το σφυρί, με την φωτιά,
Με την γροθιά!
Τ’ αγάλματα,
Τ’ άδεια τείχη που περιβάλουν
Καρδιές που σταμάτησαν
Τον κτύπο τους,
Που χτύπησαν από βίτσιο μόνο,
Από μόδα,
Και όχι
Από ανάγκη.

Γιατί και το κουνούπι, φαίνεται πιο χρήσιμο όταν εκπαιδεύει το χέρι,
να το χτυπάει με ακρίβεια.