Ασφαλώς και κοιμήθηκες
μέσα σε μωβ αστραπές
με χείλη σφιγμένα πάντα
στο κλειδί της άρνησης.
Ασφαλώς και κρεμάστηκες
με ομπρέλα μωβ
επάνω στα ιερατεία των οπαδών.
Ασφαλώς μάσησες
σουσάμια αστεριών
πριν καν αντικρίσεις τις νύχτες και
ψιθυριστά μάζευες ιππόκαμπους
με υπομονή θανάτου
κάτω απ’ το βλέφαρο που σκούριαζε.
Κι ασφαλώς
από φαγωμένο παράθυρο κοίταξες
που σε απιθώσαμε
σ’ ένα μικρό σύννεφο από ίριδα
και σε αποχαιρετήσαμε
με μωβ δήγματα φιλιών
που τόσο σου άρεσαν.

Τα πένθη της φωνής σου σε όλες τις πτώσεις.
Έιμυ.

Ασφαλώς.

*Από τη συλλογή “Χαμηλές οκτάβες”, εκδόσεις Φαρφουλάς, 2013.