Πού ζουν οι ποιητές παππού;
-Σε πεδιάδες απέραντες που είναι σπαρμένες με κάθε λογής
γράμματα, εκεί θα τους βρεις.
-Δηλαδή;
-Στάσου ένα λεπτό να φέρω το βιβλίο, ν’ ακούσεις από “πρώτο χέρι”.

Ντυμένος με λέξεις χιλιοειπωμένες
κυνηγώ το ανείπωτο.

Με βήματα αθόρυβα στις σελίδες
ιχνηλάτης του νοήματος γίνομαι.

Κολυμπώντας στη λίμνη των φωνηέντων
αγναντεύω τα σύμφωνα
που λιάζονται στη στεριά.

Στις πεδιάδες των γραμμάτων
αναζητώ την ιδέα,
λατρεύω την εκδοχή.

Το θέμα πασχίζω να κατακτήσω
συνταιριάζοντας του λόγου τη ροή.

Ψηλαφώ με τα χέρια, τολμώ,
με ερεθίζει η μυρωδιά
στα σκέλια των παραγράφων.

Τα ώριμα νιάτα μου χαίρομαι
ανάμεσα στις καμπύλες
των ζωηρών δεκαεξασέλιδων.

Γεύομαι την πίκρα,
ακούω τη χαρά
βλέπω κρυμμένα μυστικά,
λεπτομερείς εικόνες.

Όταν κουράζομαι,
στο κόμμα ξαποσταίνω
ξέροντας πως στο τέλος
η τελεία βρίσκεται.

Τη ράχη του βιβλίου τα δάχτυλα χαϊδεύουν
ψαχουλεύοντας αγιάτρευτες παλιές πληγές.

Ονειροπόλος εξερευνητής
σε χάρτινα δάση
πιστός παραμένω εραστής
του ανεκπλήρωτου.

*Από την ποιητική συλλογή “Άυλο Πύαρ”, εκδόσεις Χίλων 2013.