Σοφία Περδίκη, μινιατούρα, 12cm x 12cm, Μικτή Τεχνική

Από καιρό ονειρεύομαι να’ μαι, ω Δούκισσα,

Η Ήβη που γελά στο τάσι σου, στο φίλημα

των χειλιών σου.

Μα είμαι ποιητής, κάτι λιγότερο από αβάς,

Κι ως τώρα η μορφή μου δεν κόσμησε πορσελάνη.

Αφού δεν είμαι το σγουρόμαλλο σκυλάκι σου,

Ούτε οι καραμέλες, η άλικη πούδρα σου,

τα μάτια σου που ξεγελούν

Και που ωστόσο πάνω μου ρίχνουνε τη

ματιά τους,

Ξανθιά εσύ που οι θείοι κομμωτές σου οι 

χρυσοχόοι είναι,

Ονόμασέ με… εσύ που τα άλικα χαμόγελά σου

Είναι κοπάδι πάλλευκο από ήμερα αρνιά

Που βόσκησαν στις καρδιές βελάζοντας

εκστατικά,

Ονόμασέ με… κι ο Μπουσέ σε μια βεντάλια ρόδινη

Με φλογέρα στα χέρια θα με φτιάξει τη

στάνη μου να κοιμίζω,

Δούκισσα, ονόμασέ με βοσκό των

χαμογέλιων σου.

*Μετάφραση: Γ.Σ. Πατριαρχέας
**Από τον τοίχο της Σοφίας Περδίκη στο facebook.