έφευγαν οι κλειδώσεις της μέρας δυσοίωνα 

η μια πίσω από την άλλη

όπως οι μονολεκτικές αυταπάτες

ανασηκώθηκε και πλησίασε στο παράθυρο

ο κόσμος θαμμένος κάτω από το σεντόνι της μοναξιάς 

ανάσαινε την ανημποριά του

σ’ έναν πίνακα έγραψε 

την περίληψη του πρωινού 

ήταν κάτι πρόστυχα λόγια

και μερικές αμαρτίες

γερμένες στο μπράτσο της λησμονιάς

από τους φθαρμένους φεγγίτες

φεύγουν οι εποχές

κι από τις ανοιχτές πληγές της ταπείνωσης

γλιστρά η ζωή

πάντα έτσι ήταν

25/10/14