Ι

ποίηση για χίλια χρόνια
για όλους τους ανθρώπους
αυτός ήταν ο στόχος του
τελικά ένα μόνο έγραψε ποίημα
για το κορίτσι των ονείρων του
κι έμεινε απόλυτα ευχαριστημένος

ΙΙ

δεν αυτοκτονεί η ποίηση
μόνο να δολοφονηθεί μπορεί
και πάλι θα είναι αιώνια
μόνο για τους ποιητές υπάρχει θάνατος
οι ανθολογίες για τους αναγνώστες
και για τους κριτικούς το μίσος τους

ΙΙΙ

χωρίς την ποίηση, ποιητές δεν υπάρχουν
αλλά ακόμα και με τους ποιητές
η ποίηση μοιάζει ανώτερη όλων
των ανθρώπινων συναισθημάτων μας
όμως, μόνο τα δάκρυα και το γέλιο
στέκονται αιώνια

IV

δεν γίνεται μόνο ποίηση
με μολύβι, χαρτί και διάβασμα
ούτε καν με το πληκτρολόγιο
θέλει νύχτες μοναξιάς και φόβου
βρεγμένα τσιγάρα κι αγκαλιές
και τότε, ίσως κάτι να γραφτεί

V

σε φοβίζει η μοναξιά
νύχτα, δίσκους τζαζ ακούς
πίνεις μαυροδάφνη, κάνεις τσιγάρο
το φως στους δρόμους χάθηκε
γράφεις ποίηση, κρυώνεις
καλύτερα να έπιανες το τηλέφωνο

VI

βροχή, νύχτα, φθινόπωρο στην πόλη
μαλλί της γριάς, ζεστά κάστανα
γλυκιά λατέρνα, Βέμπο και Σουγιούλ
βραδιές αρχοντορεμπέτικου
πλανόδιοι, τυφλοί τσιγγάνοι, βιολιστές
και αργεί πολύ να ξημερώσει

VII

περνάς και δε μας χαιρετάς
γελάς, κάνεις τα κόλπα σου
πονηρά με αποφεύγεις, μπερδεύομαι
δε σε θέλω πια κι όμως είσ’ ωραία
αχ, και να ήμουν ο Μάρκος Βαμβακάρης
τη φλυαρία μου θα έκανα τραγούδι

VIII

φιλοσοφώ, ο αιώνας των λαβυρίνθων
έγινε αιώνας τωνχρηματιστηρίων
διαφωνείς, μικρή, θα πεις, η διαφορά
αλλά τόσο μεγάλη όμως
κάποτε πηγαίναμε με γέλια στη σφαγή
τώρα το γέλιο μας στα παζάρια ξεπουλήθηκε

IX

ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας
ήταν τολμηρός, ωραίος και με αποτέλεσμα
σήμερα, στα χρόνια του διαδικτύου
ο έρωτας μοιάζει ακατόρθωτος
επικίνδυνη αποστολή, επιχείρηση αυτοκτονίας
λάθος κάτι κάναμε και χάσαμε την ουσία

X

άδειες καρέκλες, άδεια παγκάκια, 

ο κόσμος απομακρύνθηκε απ’ τα θέατρα και τις πλατείες
σκοτεινά τα καφενεία και νεκρά
όλοι πια συχνάζουν στις τράπεζες
καταθέτοντας τον ιδρώτα των ονείρων τους
κι αν λάμπει ο ήλιος, μην ελπίζεις, αυταπάτη είναι

XI

δρόμοι παλιοί που χάθηκαν
εραστές, νταβατζήδες, μαχαιροβγάλτες
έκλεψαν το χαμόγελο της πόλης
έβαλαν φωτιά, πούλησαν τη γη μας
κι όμως από τη στάχτες μας θα αναστηθούμε
με αίμα κόκκινο να σβήσουμε τις φωτιές τους 
  
XII

τραγουδώ τις εμμονές μου
κοινοποιώ ποιήματα στο Facebook
επαναλαμβάνομαι, φλυαρώ
από μια ερωτική απογοήτευση
ξεκίνησα να γράφω
για την ανατροπή του φόβου, συνεχίζω

Χανιά, 23/10/2014