Φανταστικός επίλογος

της Ευτυχίας Παναγιώτου

Δεν θυμάμαι πότε πρωτοδιάβασα Νίκο Καρούζο. Δεν θυμάμαι ποιο ποίημα ήταν το πρώτο ούτε πώς ακούστηκε το πρώτο καρουζικό σκίρτημα. Ίσως γιατί η ακαταμάχητη λεξιπλασία του είχε διάρκεια εκσκαφέα. Ίσως και για κάποιο άλλο λόγο· στον ποιητή οφείλω την πρώτη μου δουλειά.

Ακούγεται οξύμωρο. Ας το διατυπώσω καθαρότερα: ο ποιητής Νίκος Καρούζος μ’ έσπρωξε στην άκρη της πραγματικότητας, στην άκρη του γκρεμού. Κι έτσι όπως κοιτούσα

― «Τώρα να ιδούμε τι είναι τα ποιήματα», τον άκουσα να λέει.

Με την άγνοια σκυμμένη στις σελίδες ενός νέου λογοτεχνικού περιοδικού ―έντυπο με μοντέρνο παρουσιαστικό (τρίτο τεύχος, χρώμα μπλε) σε αλυσίδα βιβλιοπωλείων― είχα εντοπίσει ένα μικρό αφιέρωμα στον Καρούζο. Αισθάνθηκα ακαριαία κάτι. Έξαψη. (Έξαψη, γιατί;) Οι λογοτεχνικές σελίδες έκοβαν τον πολυπλόκαμο αέρα της Αθήνας στη μέση. Από πάνω ο ουρανός, από κάτω το μπετόν. Και στη μέση η στιγμή μιας ανάμνησης, η στιγμή μιας αναγνώρισης. Η στιγμή κατά…