Άλλη μια μέρα που περνά αθόρυβα, δειλά:

κενή σταγόνα που προστίθεται στα χρόνια, φευγαλέα,

κι απ΄το πηχτό το Τίποτα της νύχτας σαν κυλά

και μέσα στην αυγή σκορπιέται η σκιά η τελευταία,

ευφρόσυνα για σένα το ψυχρό φιλί της μέρας δεν χαράζει,

γιατί το αύριο σαν σήμερα και χθες θα μοιάζει.

Στη φυλακή είναι η ζωή χωρίς παρόν

και της ελπίδας την επιστροφή μονάχα θέλει,

γεμάτη είναι ως τα χείλη απ΄το παρελθόν,

σκληρό αν είν΄το στρώμα που ησυχάζεις δεν την μέλει,

αν το πινάκι σου είναι άδειο ή τροφή αν έχει
-
απατηλός, χωρίς συναίσθηση στιγμής, ο χρόνος τρέχει.

Νέος δεν μένεις, αλλά ούτε δεν γερνάς,

συνήθεια είναι ό,τι σε ξυπνά κι ό, τι σε νανουρίζει,

το «Πότε;» και ποτέ το «Πώς;» είναι αυτό που ρωτάς,

μα «Πότε;» είναι απαίτηση που μέλλον προσδιορίζει.

Αλίμονο, μπορεί η συνήθεια αυτή να σε σκοτώσει…

Μείνε Εσύ! Πάντα Εσύ! Στη λήθη η ελπίδα ας μην τελειώσει!

*Μετάφραση: Γιώργος Καρτάκης. Από το http://www.poiein.gr