Στερνή ευχή

Δεν εζητούσα τα πολλά
μια χούφτα ρέστα από ουράνιο τόξο
να κράταγα στο χέρι.
Την ώρα της στερνής ευχής
να’ χω και εγώ μια ελπίδα.
Θα την χαράμιζα και αυτή, το δίχως άλλο.
Απόδειξη;
τούτα τα ερείπια στην άκρη των ονείρων μου.
Με ένα αεράκι δροσερό απομακρύνθηκα
και την ευχή στην τσέπη.
Καλή ζωή, στο θαύμα δεν πιστεύουν οι άνθρωποι

*

Μόνο για λίγο

Σβήσε τώρα το φώς καλή μου
ώρα να επιστρέψουμε στο έρεβος
σε αυτή τη μυστική γωνιά της έξης μας
που σαν αθώοι θάψαμε στο νου
…μα ήταν για λίγο
Τόσο δεν λένε ότι κρατάνε τα όμορφα;
Και εμείς ανήμποροι, εμείς καταραμένοι
να μην προφταίνουμε να αδράξουμε όσα όνειρα
εκπλήρωση ζητούσαν
Ο,τι ευχόμασταν να ζήσουμε, αφήσαμε να τρέξουν σαν ποτάμια
που χάνονται στο σίγουρο απέραντο.
Ούτως η άλλως
μονάχα η θάλασσα αφουγκράζεται επιθυμίες…

*

Τα χρόνια που χάσαμε…

Όμορφοι κήποι με ευωδιές, μας είχαν αγκαλιάσει
Στα δειλά μας χαμόγελα, στα ανθίσματα τα πρώτα
Ήλιο ποθούσε η καρδιά, ήλιο να μην δειλιάσει
Mόλις ωχρύνουν οι στιγμές, πρωτού σβήσουν τα φώτα

Χοντρές κλωστές τις σπάσαμε, τίποτα δεν μας δένει
Σε μια άνοιξη ελπίζαμε, σε μια άβυσσο χρυσή
Όμως ρυτίδιασε η καρδιά και εμείς ταπεινωμένοι
Έχασα εγώ τον δρόμο μου, τον έχασες και εσύ

Έτσι γινήκαμε έρμαια από τα είκοσι μας
κάποτε εκεί νομίζαμε πως θα’ ναι η στροφή
Ανάμνηση που κρύφτηκε στον ίσκιο της βιτρίνας
Ανδρείκελα που επιζητούν το λίγο για τροφή

* Από την ποιητική συλλογή του Μιχάλη Βάκρινου, Απροσδιόριστα Ψυχής Κομμάτια, εκδόσεις ΔΙΑΝΥΣΜΑ, 2014.
Για τις εκδόσεις ΔΙΑΝΥΣΜΑ δείτε εδώ: http://www.facebook.com/ekdoseisdianisma