Έργο του Oswaldo Guayasamin

Στο τέλος θα δεις…
Θα χρωστάμε στον εαυτό μας μονάχα…
Και θα’ ναι μερες, μήνες και εποχές
και θα’ ναι χρόνια που άδικα μας προσπέρασαν…
Και θα’ ναι η πουτάνα η σιωπή
που στον δρόμο μας ξεγέλασε…
Και θα’ ναι η κούραση
το στοιχειό που θα στοιχειώνει
τ’ αγγεία των ματιών μας…
Και θα ‘ναι η πληγή ανοικτή
και το αίμα υστερόγραφο στον τοίχο…
Και θα’ ναι μια νύχτα άγρια
στον εμετό πνιγμένη
που θα γελάσεις
και θα πεις πως νικήσαμε…
Κι εγώ που κανένα δεν πίστεψα
εσένα θα σου δώσω το χέρι…