Το να υποστηρίζεις
την ανατροπή των κυβερνήσεων αποτελεί έγκλημα,
το να τις ανατρέπεις, όμως, είναι κάτι εντελώς διαφορετικό.
Μερικές φορές ονομάζεται επανάσταση,
μα μη γελιέσαι, η κυβέρνηση δεν είναι ο στόχος,
είναι μόνο ένας καλός τρόπος ν’ αρχίσει κανείς:
1. Σκότωσε την κεφαλή της Dow Chemical
2. Κατάστρεψε το εργοστάσιο
3. ΚΑΝ’ ΤΟ ΑΣΥΜΦΟΡΟ ΓΙ’ ΑΥΤΟΥΣ
ΝΑ ΤΟ ΟΙΚΟΔΟΜΗΣΟΥΝ ΞΑΝΑ.
Για παράδειγμα, διάλυσε την έννοια του χρήματος, όπως το ξέρουμε,
απαλλάξου από τόκους, αποταμίευση, κληρονομιές
(κουπόνια με ημερομηνία λήξης που έρχονται ταχυδρομικά στον
καθένα και σε 30 ημέρες ακυρώνονται αποτελούν ακόμα καλή ιδέα).
Ή να ξεκινήσουμε χωρίς λεφτά κι αν τα χρειαστούμε
να τα φτιάξουμε στην πορεία
ή ακόμα μπορούμε να τα περάσουμε στον πολύγραφο
κι ο καθένας να τυπώνει όσα θέλει
και να δούμε τι θα συμβεί.
Να εφαρμόσουμε μορατόριουμ στα χρέη,
το πρώτο Κογκρέσο το έκανε σ’ όλες τις οφειλές
δημόσιες και ιδιωτικές.
Κανείς να μην έχει στην κατοχή του γη που κάποιος άλλος
τη χρειάζεται, κι ούτε να κατέχει περισσότερη απ’ όση
μπορεί να δουλέψει ο ίδιος ή η οικογένειά του.
Να μη δουλεύει κανένας για κάποιον άλλον
παρά μόνο από αγάπη,
και ό,τι κερδίζεις πάνω από τις ανάγκες σου
αυτό ας δίνεται στη φυλή, μια κοινοπολιτεία.
Έτοιμες απαντήσεις κανείς μας δεν έχει,
αυτά τα πράγματα θέλουν σκέψη.
Η μέρα κείνη πάντως θα ’ρθει, που θα πρέπει
να ξέρουμε τις απαντήσεις.

*Από το βιβλίο-ανθολογία του Γιώργου Μπουρλή, Αμερικανοί ποιητές και ποιήτριες τολμούν, εκδόσεις Εξάρχεια, Αθήνα 2013. Μετάφραση: Γιώργος Μπουρλής.