ξεροσταλιάζει
η υπομονή μου φιλάσθενη
πικρή αρετή με κέρατα
όρθια σαν κυπαρίσσι
κι όπως βγάζει φυσαλίδες
το νερό όταν βράζει
βγάζω κι εγώ απ’ το κόρφο μου
κιτρινισμένα ποιήματα
σπάνια λογάκια αγάπης
παράξενα αγγελούδια
καρφωμένα σε σταυρό
με πρόκες μυτερές
ανακρίβειες του κενού
χρόνου το χάος κρύβω ταυτότητα
και διαβατήριο
και παριστάνω
πως δεν ακούω
το χέρι που ήρεμα
χτυπά τη πόρτα
της καρδιάς μου
έτσι ωραία
που΄ναι αμπαρωμένη
πιο ατζαμής ποιητής
απ΄όλους κι όπως το σκοτάδι
αδελφούλα μου ψυχή
μας απορροφά σαν σφουγγάρι
εσύ κι εγώ άνθρωποι γυμνοί
συνηθισμένοι να ζούμε
προδομένοι απ΄τα ψέμματα
σε μαύρο παραπέτασμα
χάνουμε τη σκιά μας
κάθε μέρα κάθε ώρα
και πελαγώνουμε
χωρίς να παριστάνουμε τίποτα
ούτε καν τους ερωτευμένους