Μόνος δεν μπορώ –
να κουβαλήσω ένα πιάνο
(πολύ περισσότερο –
μια σιδερένια κασέλα).
Κι αν δεν μπορώ την κασέλα,
Ούτε το πιάνο,
Τότε πως
Να κουβαλήσω την καρδιά μου, παίρνοντάς την πίσω.
Οι τραπεζίτες ξέρουν:
«Πλούτη αμύθητα έχουμε.
Οι τσέπες δε φτάνουν –
Τα βάζουμε στην κασέλα».
Η αγάπη
είναι μέσα σου –
σαν πλούτος σε σίδερο –
την έκρυψες,
γυρίζω
και χαίρομαι σαν Κροίσος
Και πάλι,
αν το θελήσω πολύ,
ένα χαμόγελο να πάρω,
μισό χαμόγελο
και πιο λίγο,
με άλλες ξεφαντώνοντας,
θα ξοδέψω τα μεσάνυχτα
ρούβλια δεκαπέντε λυρικά ψιλά.