Η επιθυμία θαμμένη σε
χιονισμένο τάφο,
είμαστε τόσο μικροί κι εμείς
τόσο αδύνατοι και όλοι μαζί δυνατοί
λένε…
Όλοι μαζί μια εικονική πραγματικότητα
αντικαθιστούμε μια κοινωνία,
Είμαστε, δεν είμαστε,
Το έχουν ξαναπεί, είμαστε τόσο μικροί
και οι εικόνες πολλαπλασιάζονται.

Σε φαντασμένες σκιές νερού
παίζουμε βατραχάκια,
με πετραδάκια, πετρούλες, βότσαλα,
σφεντόνες στα πελάγη των αναμνήσεων,
τεντωμένη αναζήτηση της συντροφικότητας,
επέκταση του κύκλου, δυο τρία, τέσσερα,
πέντε κύκλους αλλά
τόσο μικροί στα πελάγη των επιθυμιών,
ανήμποροι
σκαλίζουμε ειδώλια, μερικά μικρά,
τα μεγάλα προσδοκούν την
αιωνιότητα, προσπαθούν να στέκονται
στις μύτες για να φτάσουν ψηλά.

Ελεύθερη, η άνοιξη μας προειδοποιεί
μας αγκαλιάζει η λάμψη της,
το χάδι του σούσουρου, το φεγγάρι, το μαγικό
πανσέληνο, χρυσαφένιο στεφάνι
που ξυπνάει τα σπουργίτια,
φτερουγίσματα των ψυχών μας,
φυσική κίνηση της καθημερινής μας ζωή,
υπόκλιση στην φύση.