Έργο της Lara Baladi

κρεμάστηκαν
απ΄το σβέρκο μου
μικρές σκληρές αλήθειες
σαν σχισμένα άμφια
με κεντημένα χρυσά στολίδια
από αρβανίτικα παραμύθια
ξεροβήχω και κοιτάζω
αδέλφια και πρωτοξάδελφα
αμίλητα να τρέμουν το χρόνο
που μας συμβουλεύει
και με σπασμένα δόντια και
μελανιασμένο κορμί
απαγγέλλουμε μετρώντας
απ΄το τέλος προς την αρχή
στίχους της Οδύσσειας
σαν ξυπόλητες φιγούρες
στο γάμο του Καραγκιόζη
που απολαμβάνουν
τα πρωτοβρόχια ενώ φλέγονται
απ΄το αλάτι της γης
όλες μου οι πληγές
στρέφεται η ψυχή μου
σαν δείκτης πυξίδας
στο κέντρο του ουρανού
και προσανατολίζεται μεγαλώνω σκληρά
γιατί ποτέ μου
δεν φοβήθηκα
να αντιμιλήσω
και να τσακωθώ
με κανένα
απ΄τους γερασμένους
θεούς τύρρανους
της εφηβικής μου πατρίδας
κι ας προσευχόμουν
στο όνομά τους
για χρόνια

*Το ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης πάρθηκαν από τον τοίχο του Βάσσου Γεώργα στο facebook.