Πίνακας: Rosa Comelles

Χωρίς πασχαλιές είν’τα μαλλιά σου, η όψη σου καθρέφτης.

Το σύννεφο περνά από το ένα μάτι σου στο άλλο, όπως τα Σόδομα στη Βαβέλ:

μαδά σαν φύλλωμα τον πύργο και λυσσομανά μέσα στους θάμνους από θειάφι.

Τότε μια αστραπή πέφτει γύρω από το στόμα σου-

αυτό το φαράγγι με τ’ απομεινάρια του βιολιού.

Με χιονόλευκα δόντια κρατά κάποιος το δοξάρι: Ω, πόσο πιο όμορφα

ηχούσε το καλάμι!

Αγαπημένη, εσύ είσαι το καλάμι κι εμείς όλοι η βροχή,

το σώμα σου κρασί δίχως ταίρι το πίνουμε και μεθούμε,

η καρδιά σου μια λέμβος στο σιτάρι, προς τη νύχτα την κωπηλατούμε ,
μια σταμνούλα ουρανός, φτερουγίζεις ελαφριά πάνω μας, και μας κοιμίζεις…

Μπρος στη σκηνή παρελαύνουν οι εκατό και μεθυσμένοι εμείς 

σε μεταφέρουμε στον τάφο.

Τώρα ηχεί πάνω στα πλακόστρωτα του κόσμου

το σκληρό κέρμα των ονείρων


*Από το “Μήκων και Μνήμη”, ελδ. Νεφέλη 2007
. Μετάφραση: Ιωάννα Αβραμίδου
.