Τα βράδια ακουμπώ
στην πλάτη σου
και σ’ αφηγούμαι
μ’ ανάσες σιγαλά
ταινίες ποιημάτων
μ’ ανθρώπους
σαν όνειρα σάρκινους
που με προσπερνούν
καθώς συνοδεύω τα δέντρα
στην ανείδωτη μουσική τους.

*

Είναι
μια τριανταφυλλιά
που κανείς
δεν την κοιτά
όταν γκρεμίζει
τις εκατό πληγές
κι ανθίζει.