Περιπλανιέμαι όλη τη μέρα, 

βελονίζω το χρόνο μου 

αναζητώ με άνεση τις ομοιοκαταληξίες μου.

Οι καλύτερες απ’ αυτές ξεχειλίζουν από αγάπη, 

γραμμένες με φυσικότητα και απλότητα και φροντίδα 

σαν να προορίζονται για γιατρικό της καρδιάς…

Ο άντρας γυρνά και προσκυνά πάντα

τον ιερό τόπο

και τα χείλη της γυναίκας προδίδουν το χαμόγελό της 

και η ανάσα της γεμίζει τον αέρα

και τα αρωματικά τριαντάφυλλα φαίνονται λιγότερο δίκαια…

Ομοιοκαταληξίες

που ζουν στα όνειρα των ανθρώπων

που έρχονται από τον κόσμο του μπερντέ. 

Που πλάθονται από πείνα

και διακοσμούνται από σκοτεινές νύχτες 

μιας χούφτας εμιγκρέδων … 

που ο ένας στους είκοσι κρατά ένα κιλό αλεύρι

και υποσχέσεις για ανακούφιση
και δώρα 

και δέματα

Στίχοι 

που υποφέρουν από κακουχίες και πάθη 

και ήττες και απελπισίες

και καταθλίψεις…

Είναι οι στίχοι της ψευδαίσθησης
και της επιστροφής στον κόσμο του σκότους.