Στους κήπους από γύψο
Σε λάσπες από βρώμιο
Οι πεθαμένοι βαδίζουν πάνω σε άθλια ξυλοπόδαρα
Και ταλαντεύουν κόκκαλα

Φωτιά ανεμίζει ακόμα στο νοτιοανατολικό κεφάλι
Ένα λεπτεπίλεπτο άνθος ξεπαγιάζει
Στο διαρρηγμένο θώρακα

Ποιος ακούει τα πουλιά στους ύπνους;
Τις σαύρες στα κουρασμένα πόδια;

Αυτοί που ζούνε βιαστικά και που σιγά-σιγά πεθαίνουν
Πώς σκαρφαλώνουν ακόμα
Στο σκοινί του απατηλού ύπνου!

Τώρα έρχεται ο χειμώνας της υψηλής αυτής νύχτας
Ο άσπρος αιθέρας τυλίγει το στεφάνι
Στα μαλλιά της που τρέμουν

*Από τη συλλογή “Ονειροχλόη”, εκδ. Στιγμή, 2002. Μετάφραση: Δημήτρης Π. Παπαδίτσας.