Με την εισβολή των σύγχρονων στρατευμάτων που αποκαλούμε σωτήρες
οι άνθρωποι έγιναν μαριονέτες,
οι άνθρωποι ψήλωσαν με μιας επιδεικνύοντας τα αιχμηρά τους δόντια,
επιβάλλουν δήθεν αναγκαιότητες που κοκκινίζουν τα όνειρά μας,
τις επιθυμίες της Μητέρας
κι έτσι ο Πατέρας πολεμά με τους δείκτες του ρολογιού!
γιατί;

τα παιδιά χάνουν την ταυτότητά τους
μες την ιερόδουλη ανθρωπότητα των κλεμμένων ιδανικών,
τα παιδιά δε ζουν ∙
γεννιούνται στον κόσμο των υποχρεώσεων
και ξαγρυπνούν για αυτά που κάποτε ήταν δικά τους.
ανοίγω το στόμα μου μα βομβαρδίζεται από τη θέα του τσίρκου της φρικαλεότητας

στρατιωτάκια στη σκακιέρα, έρμαια των «βασιλιάδων»,
διεκδικητές των σβησμένων ονείρων των παιδιών μας

η επιδημία έγινε πανδημία βαδίζοντας στη λεωφόρο
των ακρωτηριασμένων ονείρων.
τα παιδικά χαμόγελα μετατράπηκαν σε δάκρυα,
τα μάτια σε κραυγές.
συνωμοτούν με τον άνεμο και πηγαίνουν στο κάστρο
να πολεμήσουν το δράκο με τις πύρινες φλόγες,
μα είναι παιδιά!

Ο Ποιητής πετά τα γυαλιά της αιωνιότητας, υπογράφει, πέφτει, αδυνατεί,
μα δεν εγκαταλείπει.
στην άβυσσο του χρόνου γνωρίζει την πυγμή της λιγόπνοης διάρκειας
της αντίστασής του.

Νέττα, 5/8/2013