Κόκκινη γραμμή

Κόκκινη γραμμή. Διαχωριστική
ανάμεσα στο χτες και το σήμερα
Αμείλικτη, ανάμεσα στο πριν και το μετά.
Μια κόκκινη τρίχα στο καθαρό σου σεντόνι.
Κόκκινη. Μακριά. Ευθεία.
Ξυραφιά σε κατάλευκη επιδερμίδα.
Κοίτασμα απόγνωσης.
Με σκόνες, βότανα, γητειές
δεν μπόρεσα ν’ αποτρέψω το μοιραίο.

Κοιταχτήκαμε κατάματα.
Ένα ποτήρι δάκρυα
πώς να το στεγνώσεις, εσύ;
Εσύ, που βιάστηκες με τον πιο λάθος τρόπο
να με παρηγορήσεις.
“Είναι δική σου, δες, δική σου”.

Πένθησα.
Πένθησα για μια τρίχα ακόμη
από την άπιστη πτωχή μου κόμη.

*Από τη συλλογή “Στο βάθος κήπος”, εκδ. Αρκαδικός Κήρυκας, 2011.

—

Βαμμένα κόκκινα φτερά

Γράφω
Στο λευκό ατσαλάκωτο χαρτί
Με μελάνι από το νου
Με μολύβι από την καρδιά
Ζωγραφίζω φτερά
Πυροβολώ
Ματώνω
Το λευκό ατσαλάκωτο χαρτί
Με τα βαμμένα μου φτερά
Πετάω

*Από τη συλλογή “Τρελή τυφλόμυγα”, εκδ. Αρκαδικός Κήρυκας, 2013.

—

Λαθρεπιβάτης

Κόστος ψυχής ανυπολόγιστο.
Στη γραμμή 17 λαθρεπιβάτης.
Ημιωρη διαδρομή.
Κάθομαι σ’ αναμμένα κάρβουνα κοντά στην πόρτα.
Ελλείψει μερικών λεπτών.
Ελλείψει ελεγκτικού προσωπικού
διαλανθάνω.
Στο τέρμα αυτοβούλως παραδίνομαι
στην αδιάλλακτη συνείδησή μου.
Ως κοινός βλαξ του αστικού δικαίου.

*Από τη συλλογή “Γρήγορα στις οθόνες σας”, εκδ. Αρκαδικός Κήρυκας, 2013.

#Το εξώφυλλο που δημοσιεύεται εδώ είναι το εξώφυλλο τηε πρόσφατης, μεταθανάτιας, ποιητικής συλλογής της Δήμητρας Καραφύλλη, από τις εκδόσεις Μανδραγόρας.