η φούστα σου ανέμιζε με χάρη
απαράμιλλη
μέσα στην ομορφιά του χρόνου
σκιάδι κράταγες
με τον λεπτό σου φέγγοντας αστράγαλο
τα μονοπάτια

κι εγώ, κορίτσι χωρίς πρόσωπο
ριγμένη από την τύχη στο μεράδι
στην ωραιότητά σου εγνώρισα
τη μόνη βεβαιότητα
που είχα πάντα, πλήρη

μικρή μου πεταλούδα άσπρη
στα μαύρα πάντοτε ντυνόσουν
τη χάρη μοναχής
σε ανθισμένο αποσυρμένον Έρωτα
κάποτε σεργιανούσες
ζεστή ψυχή μέσα στα μάτια μου
με κοίταζες.

πού πας φίλη μου
πού φεύγεις μου γλιστρώντας
το άρωμά σου μένει το κατόπι
αχνή ανάπνια αγάπης άδολης
μοναχική νυχτιά σ’ αναμονή
μου χαμογέλασες και φώτιζε το πρόσωπό σου
πού πας
λιγάκι βιαστική με το τσαντάκι σου
τα άσπρα σου τσιγάρα πάντα ιίδια
τα ψιλά-
πάντα ανέσυρες τα χρήματα
με κάποια αδημοσύνη-
και πάλι εκείνα τα χορευτικά σου
βήματα
που σού ξεφεύγανε – θυμάσαι;
βαδίζαμε μαζί δεμένα κύματα
τανγκό στην αγορά χωρίς φιγούρες
και γύρω γύρω κόσμος κόσμος
και τα θαύματα
εγχάρακτα πια μέσα μας

έλα, κάνε μία στροφή όλο χάρη
πού πάς. εσένα δεν σ’ αγγίζει η λησμονιά

*Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό”Ένεκεν” τεύχος Οκτωβρίου-Νοεμβρίου-Δεκεμβρίου 2013.