ΔΙΑΘΗΚΗ

Σαν κλείσει ο κύκλος των αστεριών
έξω από τη φωνή μου.
σε σας εμπιστεύομαι παιδιά των παιδιών μου
τον τραχύ της αντίλαλο.
Θα ‘ρθει διαβαίνοντας πυρπολημένους σταθμούς,
ερειπωμένα ταχυδρομεία.
Η οδύνη της θα ραγίσει τα μελιχρά δειλινά,
τα γαλήνια βράδια σας.
Δεν μπορούν να σηκώσουν οι τάφοι
το ματωμένο κουβάρι των ημερών μας.
Το αφήνουμε σε σας.
Είναι από τα δάκρυα και το αίμα μας.
Είναι ο απολογισμός και οι τελευταίες παραγγε­λίες.
Κεντήστε μ’ αυτό λαμπρά εργόχειρα.
Γράψτε άλλα ποιήματα
γεμάτα φως κι έρωτα.

—

ΤΟ ΑΛΗΘΙΝΟ ΠΟΙΗΜΑ

Τι θα χρειαζόταν ένα ποίημα
για ψωμί και για παπούτσια,
αν δεν υπήρχαν ξυπόλητοι και πεινασμένοι.
Τι θα χρειαζόταν ένα ποίημα για την Ειρήνη
αν ο Μήτσος δεν είχε σκοτωθεί,
αν η μόνα του
δεν είχε χάσει το παιδί της στον πόλεμο.
Τα αληθινά ποιήματα για την Ειρήνη
είναι οι θρήνοι των χαροκαμένων μανάδων,
είναι οι βλαστήμιες των σακάτηδων.
είναι οι τελευταίες κραυγές των νεκρών.
Το ποίημα για την Ειρήνη
είναι το αίμα που ανεβαίνει από τους αιώνες.
το αίμα που θα σας πνίξει
επίδοξοι νεκροθάφτες της γης.

*Δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό “Πολιτιστική”, τεύχος 13.