Σε λίγο ακόμη κι ο χρησμός πια 

δε θα βλέπει

μεσ’ από πέπλους σαν την νιόπαντρη

τη νύφη

μα θα χυθή, όπως φαίνεται,

μ’ ορμή μεγάλη

προς του ήλιου τίς ανατολές,

και σαν το κύμα

στο φώς κακό θα βγάλη πιο μεγάλο

απ’ τ’ άλλο

ΑΙΣΧΥΛΟΣ

…

Ε

Ο κόσμος μας δεν υπάρχει

ούτε εμείς είμαστε άνθρωποι

ψάρια είμαστε
που οργώνουμε 
ένα κομμάτι γαλάζιο

Ο ουρανός μας ταΐζει ακρωτηριασμένα πόδια

βιάζεται να μεγαλώσει

Η πολιτεία ορθοπόδησε, κοκκίνησε επαίνους

Σύντομα, όμως,θα μας ζητήσουν 

τα πόδια πίσω 

και τότε η πολιτεία θα πέσει

σαν αδούλευτη αστραπή

πάνω στα γραφούμενά μας

και η ποίηση θα συρθεί

σαν φίδι που δεν του δόθηκε

η δέουσα προσοχή

και τότε θα βγάλει χέρια

και τα χέρια όταν θέλουν 

κτυπάνε στην καρδιά.