Κι’ ἄλλοτε ἐκεῖ κατεβασμένο
Τόν ἀπαυγάζοντα θεό
                                  Ὀρφέα στά χρόνια τά παλιά
Καί ἄλλους εἶδα…
Τ’ ἀγόρι τῆς σπηλιᾶς
Στὀν ἔρωτα πού ὕφανε ἡ σελήνη
Κι’ ἄλλους πολλούς
                                άσύμμαχους ξανθούς
…
Μιᾶς ἄλλης γενεᾶς
…
Θροῦσε λοιπόν κάπου
                                    θροῦσε άκόμα τό έρωτευμένο σύννεφο;
Ἀπαρατήρητοι καί πάλι ἔφευγαν.

Ἡ ἀπουσία ὀξύτερη ἀπό καθρέφτη σέ καθρέφτη.’

Μαρία Σερβάκη, από το Περίπατοι και σχόλια της Sercket Basr Ra στους χώρους των ανθρώπων

*Από το ποίημα “Το Πίσω Φως της Μέδουσας” της συλλογής Ο Άλλος Κήπος, Ιδιωτική έκδοση.