Σε ένα παθιασμένο κρεσέντο αποκήρυξης,

οι κρίκοι μάτωσαν τις γάμπες σου.

Βασανισμένη μπαλαρίνα της αμφισβήτησης,

ενσαρκώνοντας την ειρωνεία της αναμονής,

ξαπλώνεις αδιάφορα αδειάζοντας ψυχή

και η γενναιοδωρία σου θρέφει τα δεσμά.

Στη γοητευτική σου παραίτηση ,
γάζα το τομάρι μου τυλίγει τις πληγές σου.

Αν το τέλος είναι θέμα χρόνου

τότε υπάγεται στην σχετικότητα.

*Το ποίημα και η φωτογραφία της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από το 
https://libpoema.espivblogs.net/2014/06/20/m%CF%80%CE%B1%CE%BB%CE%B1%CF%81%CE%AF%CE%BD%CE%B1/