Η απόσταση ποτέ δεν σπάει,
αλλά τα θραύσματά της κόβουν σαν γυαλί.
Καθρεφτίζονται πάνω της ξεκάθαρα όλα τα όμορφα
που θα μπορούσαν κάποτε να γίνουν,
σαν σκοινί δένει το εδώ με το εκεί
και σαν γκρεμός το καταβαραθρώνει.

Η απόσταση έχει μάτια κόκκινα και πράσινα.
Δεν συγχωρεί, μόνο γελάει,
αυτή η μεγάλη αδελφή της αδικίας,
μέχρι που γίνεται μετάσταση
και κάνει έρωτα με δύο ωραία νεανικά κορμιά.

Νεκρόφιλη απόσταση.

*Από τη συλλογή “Ανεκπλήρωτοι φόβοι”, εκδ. Πολύτροπον 2012.