Καληνύχτα, κι ίσως καλημέρα..
Κι ίσως μια διαφορετική αρχή,
κάπου στη μισοσκότεινη σκηνή, κάπου στο βεστιάριο της θλίψης σου…
Εκείνης της μοναδικής χαρμολύπης του χαμόγελού σου…
Καταχωνιασμένη και πάλι,
ανάμεσα σε φορέματα και ψεύτικα μαλλιά…
Καταχωνιαμσένη και πάλι,
ανάμεσα σε παρελθόν και σε μέλλον…
Δίχως απάντηση καμιά σε ερώτηση αιώνια…
Τρομαγμένη, μαζεμένη στη γωνία,
σαν μια γάτα που αναρωτιέται αν πρέπει να επιτεθεί…
Άγνοια κι απελπισία…
Φόβος και οικειότητα…
Έλξη και αμαρτία…
Λόγια μεγάλα, σημαντικά, ίσως και ψεύτικα…
Λόγια σαν μαστίγια στ’ αυτιά μας…
Επαγρύπνηση… και πόνος…

*Από τη συλλογή “Ό,τι μας στοιχειώνει”, εκδ. Νυχτερίδας http://www.nyxteridas.gr