Καμιά φορά το δεξί μου χέρι ξεκολάει απ’ το μπράτσο
μου στο ύψος του καρπού και πάει να ενωθεί με
το αριστερό. Το σφίγγω με δυναμη για να το εμποδίσω
να πέσει, γιατί θα μπορούσε να χαθεί. Πρέπει να
έχω ακατάπαυστα την προσοχή μου σ’ αυτό, για να
προφυλαχτώ από κάποια στιγμή αφηρημάδας την ώρα
της ανασυγκόλησης, μην το τοποθετήσω απ’ την
ανάποδη με την παλάμη γυρισμένη προς τα έξω.

*Μετάφραση Ανδρέας Ταρνανάς. Από το βιβλίο “Η πέτρα της τρέλας”, εκδόσεις Αιγόκερως, 1989.