Κάτι έπαθα-κάτι έχασα
-καμμιά μέρα δεν είναι πια σαν
άλλη μέρα.
Είναι σαν η άλλη μέρα να κοιτάζεται
στον καθρέφτη-κοιμάμαι και ξυπνάω
μέσα στον καθρέφτη της προηγούμενης
μέρας-κάτω απο τόννους Λυπημένου
και Αμίλητου Νερού- κι όσο πιο πολύ
ρουτίνα γίνονται όλα τόσο λιγότερα
καταλαβαίνω-τότε που δεν ήξερα αν πήγαινα
ή αν ερχόμουνα ήξερα κάτι καλύτερα-
γι’αυτό ζούσα μέσα σε βαλίτσες-
ερωτευόμουνα τις γωνίες των δρόμων-
όλες μου τις αναπνοές τις έχω
ξανααναπνεύσει-τυφλά ψάρια θα
μου φάνε τα μάτια.-

*Από το Timeline της Σοφίας Σεραφιμίδη στο facebook.