Ό,τι πιστεύω στα σπλάχνα μαθαίνεται

Πιστεύω
στην αγρύπνια της σιωπής
και στο ρίγος του πάθους
στη ρωγμή του σπόρου μέσα στη γη
σ’ ό,τι είναι γραμμένο στον αέρα
στην ερημιά των δρόμων
και στα λαγούμια του πόνου.

Πιστεύω
στις λέξεις που βούλιαξαν στο έλος μιας αγάπης πυρπολούμενες
στ΄ άσπρα νερά του ποταμού με την ατέλειωτη ομίχλη
καθώς ορμητικά κατεβαίνουν
μυθικά
ανυπέρβλητα
στη μοίρα του μυροφόρου αντάρτη
που είναι πάντα μόνος
βουτηγμένος μέχρι το λαιμό μέσα του.

Πιστεύω
στη γυμνή κάμψη των δακτύλων της γροθιάς
στις κάθετες εφρομήσεις
στο γενικό ξέσπασμα του πυρός
και τέλος
-αν βέβαια υπάρχει τέλος-
πιστεύω στο πείσμα σου
καθώς βάζει βαθιά το νυστέρι.

Ντοκιμαντέρ

Οι ιππείς της σελήνης έφυγαν μακριά
σιωπηλοί και μόνοι
σκορπώντας δεξιά κι αριστερά τα κόκκαλά τους.
Με κινήσεις αργές
με τη μνήμη υπόγεια σήραγγα που καταρρέει
τα μεσάνυχτα
ξετυλίγουν γλαυκό το σκοτάδι.
Ξυπνούν το σαράκι της αλατόπετρας
αποκαλύπουν σκιές
μορφές θολές
ψυχές αποδιωγμένες
Ωσάν βεγγαλικά κρεμούν ανυπεράσπιστους έρωτες
στο ταβάνι του κόσμου
με πυρετό και μέταλλα φλογισμένους.
Με προσοχή ξεθάβουν τους ωραίους νεκρούς.
Κλείνουν τα μάτια στα φαντάσματα του νου
επικαλούνται το θαύμα
άσαρκα τα προσφέρουν τα φιλιά

κι όταν φουσκώνουν οι αρμοί τους
κι ανοίγουν τα ρήγματα
άλλο πλην την οργή τους μην έχοντας
περνούν το αίμα τους
το ίδιο το αίμα τους
στο τίποτα που τους βυθίζει
τους βυθίζει
ώσπου να χορτάσει το σώμα τους
με την ύλη του θανάτου.

*Δημοσιεύτηκαν στο ελληνοαυστραλιανό λογοτεχνικό περιοδικό “Ο Λόγος” Νο 26, 2013, σελ. 52-53.