Όμορφο είναι το φύλλωμα, όμορφοι και οι κόλποι, 

Και πολλά θα μπορούσα να πω

Για τα χρόνια τα παιδικά και για τον άνεμο•

Όμως, δεν είμαι εγώ παρών

Κι ό,τι μιλώντας βγαίνει από μένα

Μιλά γι’ αυτούς που δεν έχουν φωνή

Για το κατσαρό του μαθητευόμενου μαλλί
Και για τον υδροκέφαλο

Για το χέρι του σακάτη που κρατά το σκουφί

Για του δέρματος τη λεύκη

Για την πόρνη 

Με το μπανταρισμένο έλκος στο πόδι


Ασταμάτητα 
Μιλώ, με μίσος καμιά φορά, δεν είμαι

Ούτε καλός , ούτε κακός

Όταν είμαι μοναχός. 

Όταν πάω για ύπνο 

Είναι σαν να είναι το στόμα μου με αίμα μπουκωμένο


Αφήστε να μιλήσω , ω άνθρωποί μου

Εμένα που είμαι κι εγώ χαμηλά μέσα στο φως

Και τραγουδώ: δεν θα κρατήσει για πολύ,

Μια μικρούλα μόνο στιγμή

Θ’ ακούσετε για την απέραντη οδύνη

Κι ίσως, ίσως μετά κι ένα τραγούδι


*Μετάφραση: Ιωάννα Αβραμίδου.