Ανάμεσα στο σκότος
της οδύνης, τα βήματά σου
έζησα “αυτά” μου είπες
είν’ το προζύμι της ανάστασης.

Στο φιλιστρίνι το θαμπό
η άνοιξη που είχαμε ερωτευθεί
πνίγηκε στα ανοιχτά
της μαύρης θάλασσας
σώθηκαν μόνο απομεινάρια
από καημούς, κάτι σωσίβια
μάταια, και μια σημαία αγάπης.

Πάντα μια νέα καταιγίδα
δίνει το χέρι της να μας λυτρώσει
απ’ τις παλιές, καταργεί κάθε
διαθήκη δεν έχω τίποτα και είμαι
ανάλαφρος, όπως πίστευε κι ο
Φιλάδελφος Καρο;yζος, κι ανοίγουν
οι ορίζοντες, πάσης πνοής κι ελπίδα.

Από το τρίτο σκαλοπάτι της άνοιξης

*Δημοσιεύτηκε στο ελληνοαυστραλιανό λογοτεχνικό περιοδικό ¨”Ο Λόγος” Νο 26, 2013, σελ. 48.