Θα πεθάνουμε απόμακροι, Θα είναι πολύ
αν ακουμπώ το μάγουλό μου στην παλάμη σου
την Πρωτοχρονιά. Αν στην δικιά μου το ίχνος
θα σχεδιάζει μιαν άλλη μετανάστευση.
Για την ψυχή μονάχα λίγα
ξέρουμε. Θα πιει ίσως απ’ τις γούρνες
των κοίλων νυχτών δίχως ν’ αφήσει ίχνη,
θα αναπαυθεί κάτω από αέρινες φυτείες
που έχουν βλαστήσει στα βράχια.
Ω, κύριε και αδελφέ!όμως για εμάς
Πάνω απο μία μανό θήκη από κρύσταλλο
φιλομαθείς λαοί θα γράψουν
ίσως, μετά από χίλιους χειμώνες:
“κανένας δεσμός δεν ένωνε τούτους τους πεθαμένους
μέσα στην έρημη νεκρόπολη”.

*Η Cristina Campo (πραγματικό όνομα Vittoria Guerrini), γεννήθηκε στον Μπολόνια στις 29 Απρίλη 1923 και πέθανε στη Ρώμη το Γενάρη του 1977. Ήταν συγγραφέας, ποιήτρια και μεταφράστρια. Το ποίημα αυτό δημοσιεύτηκε στο περιοδικό “Ένεκεν” στο τεύχος 29, Ιουλίου-Αυγούστου-Σεπτεμβρίου 2013. Μετάφραση: Άννα Γρίβα.