Απονενοημένη επαφή.
για σώμα νυχτερινό
– τ’ αποφάσισα-
θα ρίξω πάνω μου αμυδρά το “νωρίς”
του ραγισμένου ρολογιού

Σε κάθε πυρά ιεροεξεταστών
σε κάθε χλεύη σιναφιού
-της Αγίας Ιντελιγκέντσιας-
θ΄ αλυχτώ λέξεις
ακατάληπτα στραβές ανύποπτων μανιφέστων

Σε κυλιούμενες σκάλες των σταθμών των τρένων
θα με δεις να περπατώ ανάποδα
-βήμα δεν σέρνω στον χαμό
χέρι προτάσσω όμως!-

Πρώτα θα γελάσεις
έπειτα θα σαστίσεις.
‘Η μήπως όλα ανάποδα θα συμβούν στο
χαλασμένο ρολόι του τοίχου (μας);

Σ’ ένα δωμάτιο αν σταθώ
καρφί και δεν γυρίζω
ακουσίως θα γδαρθείς
σ’ ανάδρομη φυγή.

Η απονενοημένη πληγή σου
τον Απρίλη θα σε βρει
ή μήπως κάποιον Ιούνη;

Πρώτα θα γελάσεις
έπειτα θα σαστίσεις.
-κάπου πιο μέσα στην πληγή μια κλήση
αναπάντητη-
Σύνδρομη φυγής.

Βρύγη Ιούλιος 2013

*Το ποίημα αυτό δημοσιεύτηκε στο περιοδικό “Ένεκεν” στο τεύχος 29, Ιούλιος-Αύγουστος-Σεπτέμβριος 2013.