…τα “φαντάσματα” βγαίνουν από τα δάση
και παίζουν κυνηγώντας
τις μικρές νεράιδες των παραμυθιών,
ενώ αυτές κρύβονται πίσω από το μεθυστικό άρωμα
των γιασεμιών…
…σκόρπιοι περαστικοί γεμίζουν τις οδούς
σαν τα φωτάκια του χριστουγεννιάτικου δέντρου…
…κάποτε φεύγουν…

Μα η θάλασσα χτυπά λυσσασμένα τα βράχια
γράφοντας τις ιστορίες των ανθρώπων…
κι εκεί ψηλά, στον πύργο που τον φυλάκισαν,
ο Ποιητής γράφει με τη βροχή των ματιών του
για τη μεγάλη Οδύσσεια των ημερών μας…
Μόνος,
κάτω η θαλασσοταραχή…
Κι όμως, ο Ποιητής πετά τα γυαλιά της αιωνιότητας, υπογράφει
και πέφτει…

αναβίωση · η αλληγορία του σπηλαίου

Νέττα