Η χαρά είναι μια άπιαστη θλίψη

Η θλίψη σπάει με θόρυβο, θρυμματίζεται

σαν τζάμι 

Κάθε νύχτα που ξημέρωσε 

νίκη

επί θανάτου, ένα ξενύχτισμα για τα νεκρά

όνειρα 

της ενηλικίωσης

Κάθε νύχτα έρωτα 

νίκη

για την άχαρη τελετουργία της μέρας

Καλύτερα μισός, από νεκρός

καλύτερα ο πόνος από το τίποτα

Η χαρά δεν είναι επίφαση, 

είναι μια άπιαστη θλίψη
 
Οι νεκροί δεν υποφέρουν

Ηταν νεκρός, κι οι νεκροί δεν υποφέρουν

ανοίγουν μόνο τα βράδια τις βρύσες

και πλυμμηρίζουν το υπόγειο δάκρυα
 
Περίμενε σκυφτός το τραμ

Οπως κάθε μέρα, κάθε πρωί

από τότε που θυμόταν τον εαυτό του

Κάθε μέρα στη στάση, φορώντας το καπέλο του

κρατώντας την ομπρέλα

χειμώνα-καλοκαίρι

με ήλιο με βροχή με αέρα

Περίμενε το τραμ

Όπως άλλοι περιμένουν τον θάνατο.
 
Τα ραδιόφωνα

Τα ραδιόφωνα στη διαπασών

κι η μάνα μου να σιδερώνει στο μπαλκόνι

Υποβρύχιο και τα τζιτζίκια να σκάνε

Ιδρωμένες σκέψεις, ανοιχτοί δρόμοι

ξεχειλωμένα κοντομάνικα μπλουζάκια

Και το μπλουζ του χαμού που σφυρίζει αμέριμνα

πάνω από τα κεφάλια μας.

Θα κάνουμε έρωτα, θα μαλώσουμε, θα χαθούμε

θα ξαναβρεθούμε, θα ζήσουμε



Θα χαθούμε


*Αποσπάσματα από την ανέκδοτη ποιητική ενότητα “Η χαρά είναι μια άπιαστη θλίψη”
Αναδημοσίευση από το http://www.poema.gr/poem.php?id=535&pid