H ζωή είναι υπερβολικά βιαστική,
τα χρόνια αναμονής ανελέητα…

(Ο τσικνιάς εμφανίστηκε από δυτικά
πέρασε μέσα απ’ το πορφυρό κόκκινο χρώμα
του παράθυρου,
κρυφά με φίλησε στο πρόσωπο,
και χάθηκε)

Δεν μετανιώνω
που στις τελευταίες πράξεις
της παράστασης,
συγχέω τη ζωή χωρίς λύπη,
με τον ορίζοντα
της μη επιστροφής.

——–

Το σάλι που σου έστειλα….
να το φοράς.

Έχει υγρασία…

Βάλτο πάνω σου σωστά…

Το αγόρασα για σένα
αυτό το σάλι.

Να το φοράς…

Χρησιμοποίησέ το, για να ζεστάνεις το σώμα σου

με το αχνό του άρωμα να μυρίζουν τα μαλλιά σου

και το σώμα σου να πάρει τη γεύση του γάλακτος.

Κοίταξε ψηλά στον ουρανό
υπάρχουν περιστέρια που πετούν

υπάρχει και η αγαπημένη σου φιγούρα
πάνω από τo διακεκομμένο σύννεφο

Αυτό το σάλι είναι
το δικό μας μικρό σπίτι

Ζούμε μέσα σε αυτό

Ζω μέσα σε αυτό…

——–

Μερικές φορές,
είμαι τόσο ήρεμος
με την αποδοχή
του πόνου που κουβαλώ
που ξεχνώ αν είναι
ή δεν είναι
δικός μου…