Σοφία Γιοβάνογλου, Δύο ποιήματα σε ελληνικά και ιταλικά

Οι τύποι των ήλων

Επιστροφές δακτύλων
 με αποπλανούν 
χαϊδεύοντας τύπους των ήλων

Δεν φοβάμαι

Οι τύποι έχουν πια επουλωθεί 
κι οι διακορεύσεις
 διαθέσεις είναι 
μόνον των δακτύλων.

Le stigmate

Ritorni di dita mi
corrompono 
carezzando stigmate

Non ho paura

Le stigmate si sono cicatrizzate 
e le deflorazioni 
sono solamente 
voglie delle dita.

*

Εραστή μου

Σε θέλω αντηχείο˙ 
ν’ αντανακλάς 
τους ήχους μου 
αναλλοίωτους 
στο άπειρο.

Σε θέλω
σκοτάδι πηχτό˙
 ν’ απορροφάς 
τα χρώματά μου, 
πισωγυρνώντας
 μόνο μαύρο.

Σε θέλω διαβήτη 
διπλά αιχμηρό˙ 
να διαγράφεις 
κύκλους άπειρους, 
με κέντρο σταθερό 
τον ομφαλό μου.

Amante mio

Ti voglie cheggiante;
 per ripercuotere 
i miei suoni 
all’infinito 
inalterati.

Ti voglioscuro fitto; 
per assorbire 
i miei colori,
 restituendo 
solo nero.

Ti vogliocompasso
 a punta doppia; 
per tracciare 
cerchi infiniti, 
centro stabile 
il mio ombelico.

To Koskino