Ύστερα από τόσα χρόνια,
η ίδια θάλασσα,
η ίδια ατμόσφαιρα.
Και ο παρατηρητής τραυματίας,
αλλά με την ψυχή ανοιχτή,
το βλέμμα καρφωμένο στον ορίζοντα,
στο ροζ δείλι.
Και μια κοπέλα καθισμένη σταυροπόδι,
γόνατο τρυφερό, πόδι απαλό που καταλήγει
σε πολύχρωμο αθλητικό παπούτσι.
Όλα αυτά μες τη δροσερή βραδιά που πέφτει
αργά στους ώμους μας, ενώ ευγνωμονούμε.

*Από τη συλλογή “Ποιήματα 2009-2013”.