Ψίθυροι
“Τι ζητώ εδώ; Με τόση αγωνία, τί , στο καλό , ψάχνω;
Προς τα πού πηγαίνω; Γαμώτο μου, άλλη μια φορά”
Όλα θολά
Όλα δειλά
Ζωές κρυμμένες πίσω από επίμονα δάχτυλα
Τσαλακωμένα με μανία όνειρα
κείτονται στον κάδο σκουπιδιών μου
Απεγνωσμένες σιωπές…
Το κλείσιμο του διακόπτη στο δωμάτιο
για να μείνεις μόνος στο σκοτάδι
γιατί ίσως έτσι να ναι καλύτερα
λυτρωτική ελευθερία, να μη βλέπεις τίποτα, να μη θυμάσαι
– Πάντα θα βρίσκω καταφύγιο στο σκοτάδι –
Χαμένες μελωδίες στο αχανές μυαλό μου
Όλα θολά
Όλα δειλά
Το ρολόι, κολλημένο στον τοίχο, ο χειρότερος εχθρός μου
Το σκυλί που γεύεται τις πρώτες σταγόνες καλοκαιρινού ήλιου
ο καλύτερος μου φίλος.
Είμαι το παιδί που ακούει μουσική απ’το χτύπημα των χεριών του
στα κάγκελα του σχολείου
είμαι το παιδί που ανοίγει την κουρτίνα στην τάξη, να αφήσω τον ήλιο να δώσει
λίγο απ’το φως του στη σκέψη μας.
Το αεράκι μπερδεύει τις σελίδες του βιβλίου μου, τις σκέψεις μου
οι πολυκατοικίες μου κρύβουν το ηλιοβασίλεμα.
Ψάχνοντας διαρκώς μια αχτίδα
είμαι εγώ και τίποτα άλλο,
ξερό και διάφανο: εγώ
εγώ που τα βλέπω όλα θολά, όλα δειλά
εγώ που ξέρω…
ότι η μέρα που θα δούμε το ηλιοβασίλεμα δεν αργεί
και θα μαστε εσύ και ‘γω, που θα το δούμε πρώτοι.

*Το ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από το ιστολόγιο wirdicious στη διεύθυνση http://wirdicious.wordpress.com