ΖΗΣΙΜΟΣ ΛΟΡΕΝΤΖΑΤΟΣ («Αλφαβητάρι», Αθήνα 1969)

Που ‘ναι το τέλος;
Εν αρχή ην ό Λόγος
εμείς στη μέση.

Εδώ σου γράφω
τα δε σου θέλει φέρει
ο ταχυδρόμος.

ΑΝΔΡΕΑΣ ΓΡ. ΝΟΜΠΕΛΗΣ «Πέντε Χάϊ-Κάϊ», Νουμάς 32 (1994)4)

Περιβόλι μου
μια ζωή σε ποτίζω
με το δάκρυ μου.

Φτωχό κεράκι
ποιόν καημό να είχες
κι έλυωσες έτσι!

ΘΑΝΑΣΗΣ ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΣ («Ποιήματα», Αθήνα 1988, τ, 2)

Το φως αφήνει
κάποτε μια δική του
πάνω μας στάχτη.

Απ’ τα κορμιά μας
παίρνουνε τα ρούχα τους
τ’ άπονα χρόνια.

ΓΙΩΡΓΗΣ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ («Τριαντατρία Χαϊκού», Στιγμή 1990)

Ολοι χωράμε
οι ζωντανοί κι οι νεκροί
σ’ ένα ποίημα.

Το ένα σου μάτι
στο ποίημα και τ’ άλλο
να σε δικάζει.