άνεμοι
καυσαερίων
και το αίμα των αναπνοών,
κοκκινίζει τη γη,

αγαθοί,
με σκιές θηρίων,
μας κυνηγούν

και οι λέξεις,
ήσσονος σημασίας,
γυμνές στη κόψη:
στο προπύργιο του φόβου,
με στόματα
βουβά,
τη ζωή ανακυκλώνουν,

και τα φέρετρα,
στενά

και οι αφίσες,
μαντίλια αποχαιρετισμών,
στους πεταμένους
δρόμους,
τους χρόνους διηγούνται
των άψυχων ψυχών,

περπατούν
τα μάτια μου,
λερωμένα σε αναμνήσεις,
με δάκρυα,
σταματημένα από εφήμερες αγάπες,

ψηλαφώ
τα μηνύματα:
ένορκοι με σπρέι,
θεούς ζωγραφίζουν:

τους βλέπω,
αδημονούν

και κρύβομαι στο φόντο,
πλανόδιος,
σε δωμάτια με άρρωστες πόρτες,
μιλώ με τη σιωπή
των ξεναγών,
και τις κλωστές κοντράρω,
που με κρατούν
ζωντανό

AlexMil 8-5-2014