Ένα μοναχικό ουρλιαχτό
μεσ’ τη νύχτα
μακρόσυρτο και κοφτερό
Σαν γυαλί κομματιασμένο με βία
τρυπώνει στ’ αυτιά
των κοιμισμένων
Φτάνει ώς τα μύχια της ύπαρξής τους
και τους ξυπνάει…
Φοβισμένους, συγχισμένους.
Ανάβουν τα φώτα
Στα φωτισμενα παράθυρα
Αναμαλλιασμενα κεφάλια
Κόκκινα μάτια θολά
Ξερά απ’ τη δίψα
Φοβισμένα λαρύγγια
ρωτούν με φωνή
που θυμιζει παλιά ξύλινη πόρτα
π’ ανοίγει αργά
πάνω στους σκουριασμένους
πολυκαιρισμένους μεντεσέδες της.
Τι έγινε…
Έγινε τιποτα…
Μα η νύχτα σιωπηλή,
υπομονετική, σίγουρη
κρατά καλά τα μυστικά της.
Και να σε λίγο
κερδίζει πάλι η νύχτα
τα φώτα σιγά-σιγά σβήνουν
τα μάτια κλείνουν
ο φόβος, η κούραση,
ο αγώνας που θα ξεκινήσει το πρωί,
που αμείλικτα πλησιάζει
κλείνουν τα μάτια, τα αυτιά, το στόμα
σφαλίζουν τις ανθρώπινες καρδιές.
Κι η νύχτα κερδίζει
άλλη μια φορά
την ανθρώπινη, την απάνθρωπη
σοδειά της.

*Δημοσιεύτηκε στο τεύχος Ιούλη 1985 της αναρχικής εφημερίδας “Δοκιμή” (σελ. 15). Δεν έχουμε βιογραφικά και εργογραφικά στοιχεία για τον ποιητή. Αν κάποιος/α γνωρίζει κάτι ας επικοινωνήσει. Η εικόνα της ανάρτησης είναι έργο του Craig Persel.