Πάνω απ’ τη στέγη ο ουρανός
Πόσο γαλήνιος είναι, πόσο γαλανός
Πάνω απ’ τη στέγη ένα δενδρί
Τη φοινικιά λικνίζει

Στον ουρανό που τον θωρείς το σήμαντρο
Ήχους γλυκούς σκορπίζει
Ένα πουλί πάν’ στο δενδρί
Τον θρήνο το δικό του κελαηδεί

Θεέ μου, θεέ μου, εκεί είν’ η ζωή
Ήσυχη και απλή
Η γαλήνια φήμη αυτή
Έρχεται απ’ την πόλη

-Τι έχεις κάνει, ω εσύ που
Ασταμάτητα θρηνείς
-Πες μου, τι έχεις κάνει εσύ
Για τη δική σου νιότη;

*Μετάφραση: Ιωάννα Αβραμίδου.