Αποφασισμένοι

Τα βουρκωμένα μάτια μας
δε θα αβγατίσουν την απόσταση.
Η χλομάδα του φεγγαριού
δε θα μας γυρίσει πίσω.
Την απόφαση την πήραμε όλοι μαζί
να φτάσουμε στο τέρμα.
Μονάχα ένα σκοπό βλέπουμε.
Κι αν μερικές φορές τα δάκρυά μας
μετράνε κρυφά την πίκρα των πολλών
είναι γιατί ο εχθρός είναι ύπουλος πολύ
και χρειάζεται τΌδυσσέα η πονηριά να τον νικήσεις.

Ανάξιοι

Χθες είδα μερικούς,
ματι λέω !
πολλούς “κυρίους”
στα πρώτα θεωρεία,
να φουσκώνουν σα διάνοι,
ενώ το ξέρουμε πολύ καλά
κι εμείς κι αυτοί
πως είναι ανάξιοι
ακ΄μα και για τη γαλαρία.

Όλα μπορεί

Όλα μπορεί κάποτε να μας τα συγχωρέσουν.
Τη δειλία και το φόβο μας,όμως
δε θα μας τις συγχωρέσουν ποτές.
Θα τις πάρουμε κοντά μας
εκεί που θα πάμε να γίνουμε λίπασμα.

Ίσως τότε

Όταν ο καιρός θα μετριέται με αιώνες,
τότε ίσως να σας συγχωρεθούν
τα εγκλήματά σας.

Εμπρός

Εμπρός ,τι σκέφτεστε!
Εσύ, Λενιώ,Κωνσταντή,
Μυρτώ και θοδωρή
όλοι μαζί, να διώξουμε
το σκοτάδι του μεσημεριού
μακριά!

*Από τη ποιητική συλλογή: “Απουσίες”.

**Τα 5 μικρά ποιήματα τα αφιερώνω στη μνήμη των νεκρών της Χούντας του 1967 και ειδικά στον φτωχό γεωργό Γ.Π από τις Σέρρες, που έμεινε παράλυτος, μετά από πυροβολισμό στρατιώτη τη νύχτα της 22ας Απριλίου! Θ. Χ.